FANDOM


Wikipedia-icon.png Ta strona zawiera treści z Wikipedii będące na licencji Creative Commons.

Zobacz oryginalny artykuł i autorów.

Super Famicom
Platforma
Nintendo-Super-Famicom.jpg
Informacje
  • Producent
  • Generacja
  • 4
  • Premiera
  • Japonia: 21 listopada 1990, Ameryka Płn.: 23 sierpnia 1991, EU: 11 kwietnia 1992, Australia: 3 lipca 1992
  • Sprzedaż
  • 49 milionów na świecie w tym około 20 milionów w USA
  • Nośnik
  • Kartridż
  • Kontroler
Chronologia
  • Poprzednik
  • Następca

Super Nintendo Entertaiment System (w skrócie SNES, zwane też Super NES, Super Nintendo lub Super Famicom) - 16 bitowa konsola 4. generacji wyprodukowana przez Nintendo.

OpisEdytuj

Główne daneEdytuj

Konsola była następcą Nintendo Entertaiment System, ze znacznie lepszą grafiką i dźwiękiem. Posiadała wersje japońską, europejską i amerykańską. Europejska wersja konsoli była bardziej zaokrąglona i gry w wersji amerykańskiej oraz japońskiej nie pasują do niej jak i vice versa. Swojego czasu platforma rywalizowała z produktem Segi - Genesisem.

Specyfikacja technicznaEdytuj

SNES posiadał dość ciekawą konstrukcję wewnętrznych układów. Centralna jednostka (CPU) była relatywnie słaba (dwa razy słabsza od jednego z głównych konkurentów SNES-a – Sega Genesis), ale za to konsola wyposażona została w dość szybki (jak na owe czasy) układ graficzny, mogący generować innowacyjny efekt znany jako Mode 7. Także układy generujące dźwięk stanowiły istotną przewagę nad konkurencją, warto też wspomnieć o możliwości umieszczenia dodatkowych układów scalonych na kartridżach, znacznie zwiększających moc konsoli. Układy te z technicznego punktu widzenia mogły być również umieszczane w kartridżach konkurencji, w praktyce tylko w wypadku SNES-a były stosowane na taką skalę.

  • CPU: Ricoh 5A22 – 16-bitowy procesor bazujący na rdzeniu 65c816
    • 3,58 MHz, 2,68 MHz lub 1,79 MHz w zależności od potrzeb programu
  • GPU: Picture processing unit (PPU)
    • Rozdzielczość: progresywne skanowanie: 256 × 224, 512 × 224, 256 × 239, 512 × 239
    • Z przeplotem: 512 × 448, 512 × 478
    • Kolory: 32768 (15-bit)
    • Duszki: 128, do 32 w jednej linii; maksymalna dopuszczalna wielkość do 64 × 64 pikseli
    • Tło: 4 warstwy; każda do 1024 × 1024 pikseli
    • Efekty:
      • Pikselizacja (mozaika)
      • Dodawanie i odejmowanie kolorów
      • Clipping windows
      • Przesuwanie tła (ang. scrolling)
      • Mode 7
  • APU: Sony SPC700, Sony DSP
    • Format: 16-bit ADPCM, 8 kanałów
    • Wyjście: 32 kHz 16-bit stereo
  • RAM:
    • Główna pamięć 128 KB DRAM
    • Video RAM 64 KB, w tym
      • 512 + 32 bajtów dla duszków
      • 256 × 15 bitów dla palet kolorów
    • Audio RAM 64 KB

Nośnik danychEdytuj

Snes CD.jpg

Anulowany Snes CD

SNES jako nośnik danych wykorzystywał, podobnie jak większość ówczesnych konsoli, kartridże. Maksymalna ich pojemność to 128 MBit, czyli 16 MB, jednak tylko 117,75 megabitów mogło zostać zaadresowane. W praktyce, ze względu na koszty produkcji i ówczesne możliwości mapowania pamięci, większość wydanych gier wykorzystywała do 32 megabitów pamięci. Zdarzały się jednak także gry, które umieszczano na 48-megabitowych kartridżach jak np. Star Ocean i Tales of Phantasia.

Xband Snes.jpg

Xband Snesa oraz od lewej Xband Sega Mega Drive

Na kartridżach często umieszczano dodatkową pamięć, zasilaną baterią, do zapisywania stanów gier. Oprócz tego kartridże mogły być wyposażone w dodatkową pamięć operacyjną oraz dodatkowe układy scalone jak np. koprocesory. Szczególne znaczenie dla konsoli miał dodatkowy chip o nazwie SuperFX, który pozwalał na generowanie dość prostej grafiki 3D.

Satellaview with Super Famicom.jpg

Snes Satellaview

Nintendo doskonale zdawało sobie sprawę z przewagi CD-ROM-ów nad tradycyjnymi, ale oferującymi małą pojemność kartridżami. Nigdy jednak nie zdecydowano się, mimo wielu zapowiedzi, na wprowadzenie takiego dodatku dla SNES-a. Stało się to pomimo rozmów na temat współpracy przy budowie takiej jednostki, które Nintendo prowadziło z Philipsem i Sony.

Zamiast napędu CD-ROM, SNES dostał natomiast urządzenie o nazwie Satellaview, które dostępne było jednak tylko na rynku japońskim, gdzie cieszyło się dość dużym powodzeniem. Satellaview drogą satelitarną dawał możliwość ściągnięcia gier, w tym zupełnie nowych tytułów, ale również dodatków do już istniejących wydań – remake`ów.

Super Game BoyEdytuj

Super Game Boy.jpg

Super Game Boy

Jednym z dwóch dodatków do Super Famicoma był Super Game Boy, czyli podstawka umożliwiająca w gry z Game Boya na SNESie niż w kolorze. Dodatek zdobył większą popularność niż obie konsole Sega 32X i CD.

Xband Edytuj

Xband pojawił się równierz dla Sega Mega Drive'a on powlawał szukanie przyjaciół,rywalizacja z przyjaciółmi i uruchomianie gier.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki